تو نیستی
من معتاد شدم
وهر شب جای دنجی می نشینم
کلمه کلمه تزریق می کنم
تاشاعر شوم
اما سال هاست
به قافیه های شعر نرسیده ام
حالا تمام بدنم تیر می کشد
وهنوز هم به یک روز که بوی تورا بدهد
قانعم . . . 

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد
من بیگمان
دوباره دیدن تو را آرزو میکردم
و تو نیز
هرگز ندیدن من را
آنگاه نمیدانم
براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

همه عشقت ، همه مهرت ، توی حبس خاطراتمه
اگه یاد من نباشی ، یاد من همش باهاته
اگه من کسی ندارم ، اگه من بی تو تنهام
اگه قلبت مال من نیست ،اگه سرد ِ بی تو شبهام
اگه من یادت نمی یام ، اگه من پیشت حقیرم
حتی واسه خاطراتت ، بی نفس راحت میمیرم
اگه دورم ، اگه دلتنگ ، یاد خاطرات ِ تو هست
یاد خاطرات ِ شیرین که چشای منو می بست
چشای منو می بنده ، تازه می شه توی قلبم
گریه هام تموم نمی شن تا فقط با تو بخندم
من با یاد خاطراتت ، هنوز عاشق ِ تو هستم  . . .

هنوز انگشت خیس خاطراتم تو رو توی غرورش مشت کرده  بیا حالا که جز خوشبختی و تو
به من حتی خودم هم پشت کرده .  خیال دور بودن از تو حتی من رو تا مرگ می لرزونه گاهی
من این جا تو خودم تحت فشارم  تو اون جا روبه راه روبه راهی . از این دلواپسی ها دلخورم که

می رم یادم بره این بغض کم کم از این جا زود می رم، باورت شه دوری از تو تمام  نقطه ضعفمه

تو رو آروم می کردم ولی تو واسم همه دردم بودی تو بودی و فقط خونسردی و من کنار دلم با عشقم نشستم  .

تو بد کردی نه با من با خودت که از این با هم بودن ها رو جدای کردی  من کلافه م دلم آشوبه از دست غرورت می رم می رم تا  یادم بره این بغض کم کم  . . .

پاییز می رسد... و عزیزم تو نیستی                                                                       
من توی دستهای خودم زرد می شوم                                                                       
پشت چراغ قرمز هر چهارراه زمین                                                                           
یک گل فروش ِ ساده ی ِ ولگرد می شوم                                                                     
پاییز می رسد... خبری از تن تو نیست                                                                     
من با تن خودم که به جایی نمی رسم                                                                     
گاهی نفس بکش... و لبت را به من ببخش                                                                
من با لب خودم به هوایی نمی رسم                                                                     
پاییز می رسد... و چقدر دلگیر است                                                                   
وقتی کنار شانه ی من شانه ی تو نیست                                                             
پاییز می رسد... و تو هرگز نمی رسی                                                                
باید بدون شانه ی تو سال ها گریست  . . .