تو با صدای گرفته نیز از آن سوی خط  ، نشان بعدی مرا نمی دانی در فاصله گشت و برگشت

گوشی را می گذارم نمی توانم جوابت را بدهم

که هنوز هم  باورم نمی کنم حضور تو را  ، حالا دیگر از چهار راه خیلی گذشته ام

که سر در میان دو دست  تو  می گیرم  ، فاصله ات را از آن سوی خط اندازه می گیرم 

بر می خیزم با زیر آستین گریه ام را پاک می کنم و با لبخندی میبینم که فاصله من و تو در آن سوی خط

چیزی بیش از یک پلک زدن چشمهایت نیست .

که از همه ی چهار راه های ساعتی

فراموش می شوم . . .  

این چه اعتمادی ست که به تو کردم

به این چشمهایت هیچوقت نباید اعتماد کرد

تو را به چشمهایم می کشانی و از گذشته باز میگری

از کلاف سر در گم که هر چه گره میخورد به تو نزدیک تر نمی شوم

درست وقتی چشمم را می بندم

دیگر زیبای تو را نمیبینم

من را به بهانه ای روتوش می کنی و همه چیز را فراموش . . .

این چه اعتمادی ست . . .

خوابت را که با من قسمت می کنی  سهم مرا بیش تر بده

تا هر چه را که دیده ای با همان زندگی کنم

شب ها همگی باید از اتفاق چیزی کم نداشته باشند

مگر باز هم از سهم من کم گذاشته  باشی . . .

هر چه تو زیبا تر می شوی از تو دور می شوم

هر چقدر از تو دور  می شوم تو زیبا تر می شوی

همین که به هر شکل زیبایی در این فکر افتادم تا پشت شیشه ها به تماشایت بنشینم .

مگر باز هم از سهم من کم گذاشته باشی

مثل هیچکس نیستی . . .

مثل هیچکس . . .

نیستی . . .

چه فرقی می کند در میان باد ایستاده باشی یا در خیال آیینه ببینمت

موهایت را کنار بزن از روی پیشانی تا چشمهایت را هنوز هم باور کنم

و هر چه دلم می خواهد با تو سخن بگویم . . .

مگر باز هم از سهم من کم گذاشته  باشی . . .

رنگین کمان را از روی چشمهات دیدم

ظهر بود و هر چه دست دراز می کردم به تو نمی رسیدم . . .

خیال می کردم حرف هام شنیدنی ست باور کردنی ست.

اما فهمیدم می خواستی آنقدر خیره نگات کنم تا دوست دارمت را که نمی گویی

در ممنوعه ی نگات متوقفم نکند.

وبعد از آنگاه

چنان خیره ببینمت که باور کنم چقدر باور نکردی که  هنوز هم دوستت دارم

ساده و بی آلایش . . .